Ποια Νέα Σμύρνη θέλουμε;
Μόλις τελείωσε η ανάπλαση της Ομήρου, η πρώτη μου σκέψη ήταν: Τι στο καλό άλλαξε μετά από τόσα χρόνια αναμονής, εξόδων και ταλαιπωρίας; Χρειάστηκε να περάσει αρκετός καιρός για να συνειδητοποιήσω πόσο είχε ομορφύνει. Και κυρίως ότι είχε μεταμορφωθεί σε έναν δρόμο που εξυπηρετούσε περισσότερο τους ανθρώπους και λιγότερο τα αυτοκίνητα.
Οι πεζόδρομοι και οι δρόμοι ήπιας κυκλοφορίας δεν είναι πολυτέλεια. Τα δέντρα δεν είναι διακοσμητικά. Η καθαριότητα, η πρόβλεψη για τους ανθρώπους που δυσκολεύονται, τα μεγάλα πεζοδρόμια όπου μπορείς να περπατάς χωρίς να συνωστίζεσαι, δεν είναι λεπτομέρειες.
Η Νέα Σμύρνη έχει σίγουρα πολλά που αξίζουν και που γοητεύουν τόσο τους νυν όσο και τους επίδοξους κατοίκους της: τις πλατείες της, τον αθλητισμό, τον πολιτισμό και την ιστορία της, την αγορά, τη διασκέδαση, την ιδιαίτερη ατμόσφαιρά της.
Τα σχολεία της όμως; Τα παιδιά μιας πόλης είναι το πιο σοβαρό της δημόσιο έργο. Η ανακύκλωση, η καθαριότητα; Πρέπει να λειτουργούν καθημερινά σωστά. Η αίσθηση της ασφάλειας; Δεν αρκούν οι εκδηλώσεις, τα εγκαίνια και οι υποσχέσεις. Είναι απαραίτητες οι συνεχείς μικρές και μεγάλες διευθετήσεις που κάνουν μια πόλη βιώσιμη.
Η Νέα Σμύρνη ήταν κάποτε μια κηπούπολη. Σήμερα είναι μια πόλη με χιλιάδες κατοίκους από όλες τις άκρες της Ελλάδας και του κόσμου ολόκληρου. Έχει γεμίσει πολυκατοικίες, κίνηση ολημερίς και ολονυχτίς και μια ακριβή, πολύβουη αγορά.
Δεν έχει σημασία ποια Νέα Σμύρνη θυμόμαστε και νοσταλγούμε. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο. Ούτε είναι αυτό το ζητούμενο. Το ερώτημα είναι ποια Νέα Σμύρνη θέλουμε να δημιουργήσουμε από εδώ και πέρα.
Θέλουμε μια ευχάριστη πόλη που να λειτουργεί. Όχι τέλεια. Ανθρώπινα. Και κυρίως να παραμείνει αυτό που πάντα ήταν στον πυρήνα της: γειτονιά. Γιατί αυτό ήταν ανέκαθεν το μεγαλύτερο κεφάλαιό της. Να μπορείς να γνωρίζεις τον διπλανό σου. Να συναντάς ανθρώπους στον δρόμο. Να συζητάς. Να ζεις· έξω από τις πολυκατοικίες.
Η κηπούπολη χάθηκε ανεπιστρεπτί. Τον τρόπο ζωής, όμως, που οραματίστηκαν όσοι έχτισαν την πόλη τούτη, μπορούμε να τον κρατήσουμε.
Αλεξία Ηλιάδου
