Νέα Σμύρνη: Τεράστια θλίψη για την Γωγώ Μαστροκώστα — Το σπαρακτικό «αντίο» του Τραϊανού Δέλλα και οι μνήμες στην πόλη μας

«Άγγελέ μου, όσο μακριά και να πετάξεις, η αγάπη μου θα σε φθάνει. » — Ραγίζει καρδιές ο παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής για τον χαμό της συζύγου του, Γωγώ Μαστροκώστα, στα 55 της χρόνια. Η κοινή τους ζωή και τα παλιά, ωραία χρόνια στη Νέα Σμύρνη.

Ανείπωτος πόνος και θλίψη επικρατεί στον καλλιτεχνικό και αθλητικό κόσμο, αλλά και στη γειτονιά της Νέας Σμύρνης, μετά την είδηση ότι η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε πρόωρα από τη ζωή σε ηλικία μόλις 55 ετών.

Με ένα συγκινητικό δημόσιο μήνυμα, ο στενός της φίλος, δημοσιογράφος Νίκος Γεωργιάδης, θυμήθηκε τις όμορφες, καθημερινές στιγμές που μοιράζονταν στο φιλόξενο σπίτι της στη Νέα Σμύρνη.

Ο σύντροφος της ζωής της, παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, Τραϊανός Δέλλας, με μία ανάρτηση που ραγίζει καρδιές, αποχαιρέτησε τη γυναίκα με την οποία συμπορεύτηκε για περισσότερα από 20 χρόνια, με λόγια γεμάτα βαθιά αγάπη και ευγνωμοσύνη:

«Άγγελε μου, αγάπη μου, πέτα ψηλά, πέτα μακριά, πήγαινε στο φως... Αυτό το φως που γέμιζε το χαμόγελο σου και φώτιζε την ζωή μας. Αλλά όσο μακριά και να πετάξεις, η αγάπη μου θα σε φθάνει. Να μας προσεχείς Άγγελε μου από εκεί ψηλά και περισσότερο την Βικτώρια μας!» έγραψε, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στην κόρη τους.

«Ευχαριστώ τον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για να με συντροφεύει όλα αυτά τα χρόνια και να με κάνει καλύτερο άνθρωπο, αλλά τον ήθελε πίσω νωρίς, σε αυτό μόνο ήμουν άτυχος... Καλό ταξίδι αγάπη μου!»

Μια κοινή πορεία 20 ετών γεμάτη αγάπη και προκλήσεις

Η σχέση της Γωγώς Μαστροκώστα και του Τραϊανού Δέλλα υπήρξε μια από τις πιο σταθερές και αξιοζήλευτες στον χώρο της ελληνικής showbiz.

Όπως είχε εξομολογηθεί η ίδια σε συνέντευξή της, η αρχή δεν ήταν η «ιδανική», καθώς ο επιβλητικός χαρακτήρας και το ύψος του Τραϊανού τής είχαν φανεί αρχικά «εκφοβιστικά». Ωστόσο, η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Στις 28 Μαΐου 2010, το ζευγάρι ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου και την ίδια ημέρα βάφτισε την κόρη του, Βικτώρια, σε μια τελετή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η Γωγώ θυμόταν πάντα με χιούμορ και τρυφερότητα τη στιγμή που, ενώ ήταν έγκυος, «απείλησε» χαριτολογώντας τον Τραϊανό ότι η κόρη τους θα έπαιρνε το δικό της επίθετο, με εκείνον να της προσφέρει τελικά το δαχτυλίδι λίγες μέρες μετά σε ένα ξενοδοχείο.

Η μάχη με τον καρκίνο

Το 2008 η Γωγώ Μαστροκώστα είχε αφηγηθεί την πρώτη της μεγάλη περιπέτεια με τον καρκίνο, σε ένα κείμενο που συγκλονίζει:

Έξι το πρωί, έχω μόλις μπει στο νοσοκομείο. Όλα είναι προγραμματισμένα. Θα γεννήσω με καισαρική –το μωρό δεν έχει πάρει καν «θέση»– κι οι τεχνητοί πόνοι λειτουργούν σαν νανούρισμα για μένα. [...] Μπαίνω. Δεν αισθάνομαι καθόλου τα πόδια μου, τη μέση μου, την κοιλιά μου, νιώθω όμως ακόμα όλες τις κινήσεις της. Νιώθω κυριολεκτικά να την ξεκολλάνε από τα σπλάχνα μου και να την τραβάνε από μέσα μου. Τη σηκώνουν ψηλά, μπροστά μου και τη βλέπω. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό; «Θεέ μου, θέλω άλλο ένα τέτοιο πλάσμα»! Τι ειρωνεία της τύχης…

[...] Ο γιατρός μου, ενώ κρατώ το μωρό μου αγκαλιά, προσπαθεί να με βοηθήσει και να μου δείξει πώς μπορεί να γίνει πιο εύκολη η διαδικασία θηλασμού, πιέζοντας το στήθος μου σωστά. Ξαφνικά, γίνεται πιο επίμονος, εστιάζοντας σε ένα συγκεκριμένο σημείο – Κολλάει… «Τι είναι αυτό;». Έχει ψηλαφίσει ένα «σπυράκι» που είχαμε ελέγξει πριν από περίπου ένα χρόνο και δεν ήταν κάτι ανησυχητικό – μια απλή σύμφυση.

«Πρέπει να κατεβούμε κάτω να το δούμε πάλι». Αυτό ήταν για μένα αρκετό. Από εκείνο το λεπτό, από τον τρόπο που ρώτησε, από τον τρόπο που με κοίταξε και –πάνω απ’ όλα– από εκείνο που ένιωσα στην ενέργεια της στιγμής, προαισθάνθηκα ό,τι θα ερχόταν… Από την ώρα που σηκώθηκα από το κρεβάτι –έτυχε να είμαι μόνη μου εκείνη τη στιγμή– για να κατέβω στους κάτω ορόφους για εξετάσεις, από εκείνο το λεπτό, ξεκίνησαν και τα δάκρυά μου. Ασταμάτητα. Με αναφιλητά. Με σπασμούς… Πόσο με τρομάζει το ένστικτό μου, Θεέ μου, κάποιες φορές…

Με βλέπει ο ίδιος γιατρός που με είχε εξετάσει και παλιά. Αυτήν τη φορά, ο υπέρηχος δεν αρκεί. Με στέλνει για μαστογραφία. Προσπαθούν όλοι να με ηρεμήσουν, να με πείσουν ότι είναι απλώς μια εξέταση. Αλλά εγώ μέσα μου ξέρω. Απ’ όλους μπορείς ίσως να κρυφτείς, όχι όμως κι από τον εαυτό σου…

[...] Σε λίγο μπαίνουν στο δωμάτιο καμία δεκαριά γιατροί και παράγοντες του νοσοκομείου. Αυτό που φοβόμουν ότι θα συμβεί, το βλέπω τώρα σιγά-σιγά να έρχεται όλο και πιο κοντά μου. «Πρέπει να μπεις χειρουργείο να κάνουμε βιοψία»… [...] Ούτε που μπόρεσα να ξαναδώ το μωρό μου εκείνη τη μέρα. Με τον Τράι πάντα να μου κρατάει το χέρι, πέρασα από δεκάδες ιατρικά μηχανήματα για έλεγχο μέχρι το βράδυ. Μετά με είχαν στην απομόνωση, λόγω ραδιενέργειας. Είχα μόλις γεννήσει και έβλεπα το μωρό μου από το τζάμι, μακριά. Και την επόμενη μέρα, έπρεπε να βγω και να χαμογελάω σε όλον εκείνο τον κόσμο που είχε έρθει για να απαθανατίσει κατά την έξοδό μας την πιο «ευτυχισμένη μέρα μιας γυναίκας». Όλα τα «αυτονόητα» έμοιαζαν πια με ένα χαρούμενο παραμύθι που έζησα, για πολύ λίγο, στα όνειρα μου μόνο…

[...] Οκτώ χημειοθεραπείες στο σύνολο, κάθε 21 μέρες. Μετράω έξι μήνες. Πρώτα χημειοθεραπεία, χωρίς κάσκα. Μέχρι τότε, πίστευα ότι τουλάχιστον δεν θα έχανα τα μαλλιά μου. Σιγά… Η γυναικεία μου φύση ρωτά: Και πότε θα αρχίσουν να πέφτουν; Σε 18 με 19 μέρες από την πρώτη χημειοθεραπεία. Μετά τους έξι μήνες θα ακολουθήσει ακτινοθεραπεία, ανελλιπώς, καθημερινά για περίπου ενάμιση μήνα. Τέλος, ορμονοθεραπεία. Ένα χαπάκι για πέντε χρόνια, κάθε μέρα. Πρέπει να κοιμίσουμε τις ορμόνες, βλέπεις. Και πρέπει να μπω σε εμμηνόπαυση για τουλάχιστον δύο χρόνια με ενέσεις. Φυσικά, ξεχνάς ακόμα και τη σκέψη μιας εγκυμοσύνης… Το τελευταίο με πόνεσε πιο πολύ απ’ όλα. Σημαίνει ότι δεν θα μπορέσω να κάνω άλλο παιδί, πιθανότατα. [...]

Είχα επενδύσει στο μέλλον και, ξαφνικά, αντιμετώπιζα το ενδεχόμενο να μην υπάρχει μέλλον. Αυτό έπρεπε να αλλάξει. Έπρεπε να ξεπεράσω την αρχική μου παράλυση. Ναι, ήταν δυνατόν να μου συμβαίνει κάτι τέτοιο. Καταλάβαινα σιγά - σιγά ότι όλο αυτό ήταν μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας και δεν ήμουν κάτι ξεχωριστό για να μη συμβεί και σε μένα. Ήμουν, απλώς, ολοκληρωτικά άνθρωπος!

Η λέξη «καρκίνος» από μόνη της είναι αρκετή για να προκαλέσει το φόβο του θανάτου. Και ο φόβος παραλύει. Πνίγει όλη τη δύναμή μας τη στιγμή που τη χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ. Όχι, εγώ δεν θα άφηνα να συμβεί κάτι τέτοιο! Εγώ έπρεπε να καλλιεργήσω μέσα μου τη ζωή! Άρχισα, λοιπόν, να «χορεύω».

Το σώμα μου παραμορφωνόταν καθημερινά, ανήμπορη να κάνω κάτι. Άρχισα να φουσκώνω σαν μπαλόνι, παρέα με τα κιλά της εγκυμοσύνης. Εκτός από τα μαλλιά μου, σιγά-σιγά έχασα και τις βλεφαρίδες και τα φρύδια μου.

[...] Και περνούσε ο καιρός. Και οπλιζόμουν με αφύσικα τεράστια υπομονή, έχοντας βγάλει εντελώς από το μυαλό μου ότι είμαι άρρωστη. Πραγματικά, βίωνα ότι δεν συμβαίνει κάτι σε μένα και πολλές φόρες αναρωτιόμουν αν η τόσο μεγάλη άρνηση κάνει καλό ή κακό.

Πιο πριν, κοίταζα τις φιγούρες των ανθρώπων να γελάνε, να περιπατάνε, να χορεύουν και ένιωθα ότι δεν ήμουν μέρος αυτού του κόσμου –αυτοί είχαν δουλειά να κάνουν, είχαν σχέδια για το μέλλον. Αυτός είναι ο λεγόμενος «κόσμος του ασθενούς».[...] Τρέμω κάθε φορά που θα βρεθώ κάτω από έναν τομογράφο ή μπροστά σε έναν υπέρηχο για να κάνω τον έλεγχο, ο όποιος είναι συχνότατος – κάθε τρεις μήνες. Κάθε φορά ψάχνω στο βλέμμα του γιατρού. Φοβάμαι μήπως αυτό το τέρας από το οποίο έχω γλιτώσει προς το παρόν, ξαναγυρίσει και καταφέρει να με πιάσει πάλι και μου φαίνεται αιώνας μέχρι να ακούσω τις πρώτες λέξεις. Και πάω πίσω ξανά για λίγο, στην πρώτη μέρα, κανονικό deja-vu! Αυτό μπορεί να μου πει κάποιος πώς ξεπερνιέται;

Όσο ο χρόνος περνάει, νιώθω όλο και πιο έντονα ότι δεν έχω κανένα δικαίωμα να το κρατήσω για τον εαυτό μου όλο αυτό. Ως άνθρωπος που πατάει στη γη, ποτέ δεν σταμάτησα να αναρωτιέμαι γιατί όλη αυτή η δημοσιότητα, γιατί όλη αυτή η υπερβολή στο πρόσωπό μου. Ήταν εντελώς δυσανάλογο όλο αυτό το ενδιαφέρον σε σχέση με τα επαγγελματικά μου. Με ήξεραν κι οι πέτρες, αλλά ποιος ο λόγος; Για πρώτη φορά στη ζωή μου βρίσκω τις απαντήσεις που έψαχνα για όλα αυτά τα χρόνια της ύπαρξής μου στο δημόσιο βίο:

Για τη στιγμή που θα σταθώ απέναντι στον κόσμο, ξεγυμνώνοντας κάθε αδύναμο δευτερόλεπτο αυτής της περιπέτειάς μου…

Με την ελπίδα ότι, μέσα από εμένα, πολλές γυναίκες θα «υποψιαστούν», θα ψαχτούν…

Με την ελπίδα ότι δεν θα μείνουν σε μόνο μία γνώμη. Οι γιατροί είναι άνθρωποι και κάνουν λάθη…

Με την ελπίδα ότι μπορώ να δώσω έστω λίγο κουράγιο, απλώς και μόνο επειδή συνέβη και σε μένα…

Και παρακαλώ κι εγώ, φοβισμένα, κάθε μέρα το Θεό! Κοιτάζω πίσω και προσπαθώ να βρω κάτι θετικό. Και βρίσκω!

Έχασα το πρώτο μου μωράκι γιατί ίσως, για κάποιο λόγο που δεν γνωρίζω, έπρεπε να έρθει σ’ αυτό τον κόσμο η Βικτώρια! Το «λάθος» του γιατρού με οδήγησε στην ύπαρξή της. Σκέφτομαι ότι αν, τότε, μου έκανε τη σωστή διάγνωση, πιθανότατα να μην είχα τώρα τη Βικτώρια, αλλά ούτε και την ευκαιρία να κάνω άλλο μωρό.

Αυτό είναι το μεγαλείο της μοίρας! Νιώθω τόσο μικρή για να την αμφισβητήσω! Θα ήθελα, απλώς, να μπορώ να την επηρεάζω λίγο κι εγώ!

Γιατί εγώ έχω αποφασίσει ότι είμαι πολύ νέα και δεν είμαι έτοιμη να φύγω κι αποφάσισα ότι δεν αξίζει στο μωρό μου να μεγαλώσει χωρίς τη μητέρα του… Μόνο που, γαμώτο, ξέρω καλά ότι δεν θα υπάρξει στη ζωή μου ποτέ ξανά μια ξέγνοιαστη μέρα…

Η Γωγώ Μαστροκώστα περίμενε την κόρη της να ενηλικιωθεί και μόνο τότε επέτρεψε στον εαυτό της να φύγει...

Η Νέα Σμύρνη αποχαιρετά τη δική της Γωγώ

Για τους κατοίκους της Νέας Σμύρνης, η Γωγώ Μαστροκώστα δεν ήταν απλώς ένα λαμπερό πρόσωπο της τηλεόρασης. Ήταν η ευγενική γειτόνισσα, η δοτική φίλη, η προστατευτική μητέρα και η γυναίκα που δεν έχανε ποτέ το φωτεινό της χαμόγελο.

Η πόλη μας και η εφημερίδα μας συμμετέχει στο πένθος της οικογένειάς της και της εύχεται «καλό ταξίδι στο φως».