Σαν σήμερα γεννήθηκε ο δικός μας, ο Νεοσμυρνιώτης Τάκης Σπυριδάκης
- Νέοι Ορίζοντες της Νέας Σμύρνης
- 4 Φεβ
- διαβάστηκε 3 λεπτά
Ο Τάκης Σπυριδάκης είχε γεννηθεί στην Αίγινα το 1958, έζησε όμως στη Νέα Σμύρνη, κοντά στο γήπεδο του Πανιωνίου, εδώ μεγάλωσε τις δύο του κόρες, στην Πλατεία έπινε τον καφέ του και εδώ άφησε την τελευταία του πνοή το 2019 στα 61 του χρόνια.
Αιώνια νέος, ανέμελος και ασυμβίβαστος
Είχε γράψει γι' αυτόν ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας, Διονύσης Μαρίνος:
Ο Σπυριδάκης θα είναι πάντα ο ανέμελος Ανδρέας της ταινίας του Νικολαΐδη που μόλις βγαίνει από τη φυλακή πετάει τελετουργικά, βίαια, απελευθερωτικά τα ρούχα από πάνω του. Απεκδύεται κάθε συμβιβασμό που ενδεχόμενα κουβαλάει, γίνεται ξανά ατόφιος, οργανικά δεμένος με τη δύναμη του νεανικού κορμιού του. Ένα καλώδιο που αν το ακουμπήσεις με γυμνά χέρια θα σε τινάξει από τη δύναμή του.
Ο θάνατος είναι τόσο «βλάκας» που δεν καταλαβαίνει ότι ανθρώπους σαν τον Σπυριδάκη δεν θα έπρεπε να τους ακουμπάει. Δεν έχει το δικαίωμα. Κάποιοι μένουν ανέμελα νέοι κι ας στενεύει το σώμα κι ας πέφτουν τα μαλλιά. Τον ταλαιπώρησε πολύ η παλιοασθένεια τον Τάκη. Τον είχα δει στην πλατεία της Ν. Σμύρνης. Δεν γίνεται να με απατούν τα μάτια μου. Άλλωστε, χρόνια ολόκληρα, εμείς που μένουμε στην περιοχή, τον βλέπαμε συχνά. Κοντοκουρεμένος (πού είχε πάει η όμορφη λεοντή του;), σχετικά καταβεβλημένος, αλλά, ξέρετε, με εκείνη την εσωτερική δύναμη που κρύβουν άνθρωποι με το δικό τσαγανό.
Η σχέση του με την τέχνη
«Την εποχή που ήμουν μαθητής έπρεπε να πας οπωσδήποτε στο πανεπιστήμιο, ακριβώς όπως και τώρα, και οι άλλες δουλειές ήταν απαξιωμένες. Έπρεπε οπωσδήποτε να γίνεις γιατρός ή δικηγόρος», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στη LiFO. «Το "μάθε γράμματα" το καταλαβαίνω, αλλά τα υπόλοιπα όχι. Είναι απογοητευτικό τα περισσότερα παιδιά να προσπαθούν να εξυπηρετήσουν το όνειρο ενός άλλου. Είναι ένας παράγοντας που τα εμποδίζει να ασχοληθούν και με άλλα πράγματα, τα δυσκολεύει να βρουν κάτι να αγαπήσουν. Κι αν δεν αγαπήσεις κάτι, τι θα σε κάνει να ζήσεις πιθανόν με καλύτερους όρους;»
«Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω στον χρόνο, θα τα άλλαζα όλα. Μεγαλώνω σημαίνει αποκτώ μια λεπτότητα, μια σοφία, μια άλλη σχέση με τα πράγματα και θα ήμουν κουτός αν έκανα τα ίδια σε περίπτωση που μου δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία. Σίγουρα θα παρέμενα στον χώρο της τέχνης και μάλλον πάλι στον κινηματογράφο θα κατέληγα».
Η καριέρα του
Ο Τάκης Σπυριδάκης αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη το 1983, ενσαρκώνοντας έναν από τους πρωταγωνιστές της θρυλικής ταινίας «Γλυκιά Συμμορία», σε σκηνοθεσία του Νίκου Νικολαΐδη. Για την ερμηνεία του τιμήθηκε με το ειδικό βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τον ίδιο χρόνο. Η δεύτερη συμμετοχή του ήταν στη «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη (1984), στην οποία υποδύθηκε τον θρυλικό «Μπαλούρδο».
Συνολικά συμμετείχε σε 13 ταινίες, ενώ έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το 1994 με την ταινία «Ο Κήπος του Θεού», της οποίας έγραψε και το σενάριο. Η ταινία τιμήθηκε με 7 κρατικά βραβεία ποιότητας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Ακολούθησαν οι ταινίες «Πρωινή Περίπολος» (Νίκος Νικολαΐδης, 1986), «Προστάτης Οικογένειας» (Νίκος Περάκης, 1997), «Αυτή η Νύχτα Μένει» (Νίκος Παναγιωτόπουλος, 1999), «Μαύρο Γάλα» (Νίκος Τριανταφυλλίδης, 1999), «Κανείς δεν χάνει σε Όλα» (Διονύσης Γρηγοράτος, 2000), «Φτηνά Τσιγάρα» (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2000), «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου» (Νίκος Παναγιωτόπουλος, 2002), «Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο» (Νίκος Περάκης, 2005), «Ισοβίτες» (Θόδωρος Μαραγκός, 2008) και «4 Μαύρα Κοστούμια» (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2009).
Το 1989 έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία μικρού μήκους «Βέρα Κρουζ», τιμήθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού και το 1990 βραβεύτηκε από το Εθνικό Κέντρο Ταινιών της Γαλλίας.
Τι είχε πει για την ασθένειά του
Ο γνωστός ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος έφυγε από τη ζωή στη Νέα Σμύρνη μετά από πολυετή μάχη με τον καρκίνο. Είχε μιλήσει για την ασθένειά του το 2017.
«Ένα χρόνο πριν έμαθα ότι κάτι δεν πάει καλά. Είχα κάποια συμπτώματα με την έννοια του ότι δεν μπορούσα να φάω καλά. Πίστευα ότι ήταν ένα σύμπτωμα από τη δουλειά μας, το άγχος μας, αλλά τι άγχος. Έκανα μια δουλειά στο θέατρο που πήγαινε εξαιρετικά καλά και πάει ακόμα. Δεν πήγα στον γιατρό», είχε εξομολογηθεί στην εκπομπή Late Night, τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς.
Με την επιμονή της πρώην συζύγου μου, που διατηρούμε μια εξαιρετική σχέση, πήγα σε ένα γιατρό που μου ανακοίνωσε ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει. Του είπα ότι είμαι μεγάλος άνθρωπος και θα ήθελα να μην μιλάμε περιφραστικά, να μην μιλάμε με μισόλογα και να μου πει ότι είναι για να ξέρω κι εγώ τι να κάνω και να πάρω τις αποφάσεις μου. Πήρα τη γυναίκα μου και πήγαμε σε ένα μπαράκι, χτύπησα τέσσερα ουίσκι απανωτά, κάπνισα κι ένα πακέτο τσιγάρα και είπα από μέσα μου μερικά πράγματα, δεν τα εξομολογήθηκα σε κανέναν. Όταν πήγα σπίτι, ζήτησα απλώς να δω τα παιδιά μου, να κάνουμε μια κουβέντα για να μην τους έρθει απότομα. 52 μέρες μέσα στο νοσοκομείο, τα είδα όλα».
