Έφυγε από την ζωή ο Αχιλλέας Μέντζος

Σε ηλικία 65 ετών έφυγε από την ζωή ο Αχιλλέας Μέντζος που έγραψε την δική του ιστορία στον Μίλωνα και τον Πανιώνιο.

Ο Αχιλλέας Μέντζος έφυγε μετά από γεναία μάχη με τον καρκίνο, βυθίζοντας σε βαθιά θλίψη την οικογένεια του, τους φίλους του και ολάκερη την ελληνική μπασκετική πιάτσα: ανείπωτο το πένθος για όλους μα πιο πολύ για τη σύντροφό του, τη Νάντια (κόρη του παλαιστή Καμπαφλή), τον γιο του Νάσο που βάδισε στα καλαθοσφαιρικά χνάρια του, την κόρη του Αφροδίτη, τον γαμπρό του, σπουδαίο πρωταθλητή του στίβου Περικλή Ιακωβάκη και τα εγγόνια του.

Ο Αχιλλέας Μέντζος ήταν «γέννημα θρέμμα» του ιστορικού συλλόγου του Μίλωνα στον οποίο αγωνίστηκε για δύο δεκαετίες. Διετέλεσε επίσης προπονητής σε δύο διαφορετικές περιόδους στον Μίλωνα με τελευταία κατά την διάρκεια της περιόδου 1993-94 όταν η ομάδα της Νέας Σμύρνης αγωνίστηκε στην Α1 και στο επαγγελματικό πρωτάθλημα.

Την δεκαετία του ’70 ήταν ο μοναδικός παίκτης της Β’ Εθνικής που κλήθηκε στην Εθνική ομάδα.

Εργάστηκε, επίσης, ως προπονητής σε Περιστέρι, Κρόνο, Εθνικό Πειραιά και Πρωτέα.

Ολοκλήρωσε την αγωνιστική καριέρα του στον Πανιώνιο την σεζόν 1985-86.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΣΑΚΕ και ο πρόεδρος του κ. Βαγγέλης Γαλατσόπουλος εκφράζουν την θλίψη τους για την απώλεια του Αχιλλέα Μέντζου και τα ειλικρινή συλλυπητήρια τους στην σύζυγο του Νάντια, τα παιδιά του Αφροδίτη και Νάσο και τους υπόλοιπους οικείους του εκλιπόντος.

Θα τον θυμόμαστε πάντα για την ευγενική φυσιογνωμία και το ξεχωριστό ήθος του.

Η ζωή του Αχιλλέα Μάντζου

Γράφει γι' αυτόν ο Βασίλης Σκουντής:

Γεννημένος το 1952, Ηπειρώτης από τη Θεσπρωτία, ο Μέντζος σπούδασε στην Ιταλία και παράλληλα με το μπάσκετ ασχολήθηκε επαγγελματικά και με τη φυσικοθεραπεία, έχοντας ως έδρα την Καλλιθέα.

Όταν το 1970 εντάχθηκε στον Μίλωνα «κόλλησε» με τον Γιάννη Σγουρό, τον Θεόφιλο Καταλειφό και τον Τάσο Γιάνναρο και αποτέλεσαν την «αγία τετράδα» του νεοσμυνιώτικου συλλόγου, που προσπαθούσε να αποτελέσει το αντίπαλον δέος του Πανιωνίου. Ο Καταλειφός και ο Γιάνναρος κάποια στιγμή αποχώρησαν από τον Μίλωνα και ασχολήθηκαν διοικητικά με τον Πανιώνιο, ο Σγουρός ενεπλάκη με την Ομοσπονδία Άρσης Βαρών και με την πολιτική.

Ο Μέντζος έμεινε τελευταίος να φυλάει τις Θερμοπύλες, μέχρι που υπέκυψε κι αυτός στον πειρασμό... Άφησε για έναν χρόνο τον Μίλωνα και μετακόμισε στον Πανιώνιο για να γευθεί το νέκταρ της συμμετοχής του στην Α’ Εθνική. Τιμής ένεκεν, ένα προνόμιο που ο ίδιος το όφειλε στον εαυτό του, ένα απωθημένο το οποίο εκπλήρωσε... Θα μπορούσε να το έχει εκπληρώσει νωρίτερα, τόσο με τον Μίλωνα που πάντοτε έχανε την άνοδο στην Α’ Εθνική στο τσακ (πότε με τον Έσπερο, πότε με το Περιστέρι, πότε με τον Πανιώνιο), όσο και με τον... Ολυμπιακό, όταν τον κάλεσε να κατηφορίσει προς Πειραιά μεριά ο Φαίδων Ματθαίου, αλλά αυτή η μεταγραφή δεν έγινε ποτέ.

Η έξοχη ομάδα του Μίλωνα που ωστόσο δεν κατάφερε να κάνει το μεγάλο βήμα απαρτιζόταν από τον Γιάννη Σγουρό (ο οποίος υπήρξε και προπονητής της), τον Aχιλλέα Μέντζο που φορούσε το Νο 4, τον Γιώργο Κατσίνη, τον Πέτρο Πουλίδη, τον Στέλιο Φενέκο, τον Παναγιώτη Μαγγίνα, τον Κώστα Ρόκεμπουκ, τον Νίκο Σαραντάκο, τον Δημήτρη Αποσκίτη και τον Παναγιώτη Πολυχρονάκο. Σε αυτή την ομάδα ο Mέντζος ήταν αυτό που πολύ αργότερα έμελλε να λανσαριστεί ως μεταμοντέρνος μπασκετικός όρος: point forward! Eνα τεσσάρι με πολύ υψηλό δείκτη ευφυίας, μανούλα στο να διαβάζει το παιχνίδι, με εξαιρετικά τελειώματα, με μεγάλη ικανότητα στην πάσα και στα διαγώνια κοψίματα μέσα στη ρακέτα.

Ο Μέντζος ήταν σε όλη τη διαδρομή του στα γήπεδα και στον βίο του μια αυθεντική και cult φυσιογνωμία, που λόγω των χαρακτηριστικών του παρέπεμπε κιόλας σε βιβλική φιγούρα! Ο Μέντζος ήταν πάντοτε εκεί: στους προμαχώνες του Μίλωνα, ως παίκτης, ως προπονητής, ως πατέρας του Νάσου, ως φίλαθλος. Πάντοτε μειλίχιος, καλότροπος, ευγενής, αξιοπρεπής. Πάντοτε άρχοντας...

Θυμάμαι τη χρονιά που έπαιξε στην Α’ Εθνική με τον Πανιώνιο και είχα την τύχη να τον γνωρίσω καλύτερα και να τον ζήσω περισσότερο στο γήπεδο και στα ξενοδοχεία: ειδικώς στα ξενοδοχεία, διότι δεν θα ξεχάσω που αρίβαρα αξημέρωτα τα Σάββατα στη Θεσσαλονίκη για να μεταδώσω τους αγώνες του Αρη, του ΠΑΟΚ και του Ηρακλή με τον Πανιώνιο και έτυχε να μένω στο ίδιο ξενοδοχείο με τους Νεοσμυρνιώτες, στο «Ολύμπιον»... Έμπαινα μέσα, με υποδεχόταν ο Μήτσος ο ρεσεψιονίστ και αμέσως μου έδινε σήμα: «Τα παιδιά είναι στο γνωστό σημείο». Το γνωστό σημείο ήταν η καφετέρια που είχε ήδη ντουμανιάσει από τα Marlboro του Φάνη (Χριστοδούλου), τα άφιλτρα Pall Mall του Μάκη (Δενδρινού) και το τσιμπούκι του Αχιλλέα! [...] Το παλιό παρεάκι του Μίλωνα δεν χώρισε ποτέ αυτά τα σαράντα πέντε χρόνια. Έμελλε να χωρίσουν σήμερα με την εκδημία του Αχιλλέα.

Πριν από μερικές εβδομάδες ο Μέντζος κάλεσε τους υπόλοιπους «σωματοφύλακες» από την εποχή της νιότης και της αθωότητας και πήγαν σε μια ταβέρνα στη Νέα Σμύρνη, Έφαγαν και ήπιαν τον... άμπακο, θυμήθηκαν τα παλιά, γέλασαν, πέρασαν υπέροχα. «Θα ξαναέμπαινε μετά από μια δυο μέρες στο νοσοκομείο και μάλλον είχε συνειδητοποιήσει ότι αυτός ο δρόμος δεν είχε γυρισμό. Δεσμευτήκαμε ότι θα ξαναβρεθούμε μόλις βγει από το νοσοκομείο και είπε «μακάρι». Τότε κατάλαβα ότι αυτό το reunion ήταν το αποχαιρετιστήριο μας. Ήξερε, είχε καταλάβει ο δόλιος ότι έσβηνε το καντήλι του» μου είπε πριν από λίγη ώρα ο Γιάννης Σγουρός.

«Ενας υπέροχος άνθρωπος. Ξεχωριστός, ντόμπρος και άντρας με τα όλα του» τον περιέγραψε ο Τάσος Γιάνναρος. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει αύριο στις 15: 30 στο κοιμητήριο της Νέας Σμύρνης και ας κρατήσουμε ζωντανή τη θύμηση του Αχιλλέα Μέντζου... Του άρχοντα Αχιλλέα Μέντζου...