Δημήτρης Καταλειφός: Η νοσταλγία για την παλιά Νέα Σμύρνη και οι αναμνήσεις από τα παιδικά του χρόνια
Τις εικόνες της παλιάς Νέας Σμύρνης, με τις μονοκατοικίες, τους κήπους και τους κινηματογράφους, θυμήθηκε ο γνωστός ηθοποιός Δημήτρης Καταλειφός, μιλώντας στο Greece Talks 2026. «Έχει δυστυχώς χαθεί η κοντινότητα μεταξύ των ανθρώπων», ανέφερε, σε μια συζήτηση για τη μνήμη, τη νοσταλγία και τις αλλαγές στην καθημερινή ζωή.
Μια ιδιαίτερη αναφορά στη Νέα Σμύρνη και στα παιδικά του χρόνια έκανε ο Δημήτρης Καταλειφός, στη διάρκεια της συζήτησής του με τη δημοσιογράφο Τίνα Μανδηλαρά, στο πλαίσιο του συνεδρίου Greece Talks 2026 στο ξενοδοχείο Grande Bretagne.
Ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης συμμετείχε στο πάνελ με τίτλο «Η Αξία του Χρόνου», μιλώντας για τη νοσταλγία, τις αναμνήσεις που διαμορφώνουν τον άνθρωπο, την τέχνη και την ανθρώπινη επαφή που, όπως εκτιμά, έχει περιοριστεί στη σύγχρονη εποχή.
Μιλώντας για τη νοσταλγία, ο Δημήτρης Καταλειφός την περιέγραψε ως ένα συναίσθημα που μπορεί να είναι γλυκό, πικρό ή ακόμη και οδυνηρό. Στη δική του περίπτωση, σημαντικό μέρος της συνδέεται με τις εικόνες της παιδικής ηλικίας και την παλιά Νέα Σμύρνη. Οι μονοκατοικίες, οι κήποι και οι κινηματογράφοι των παιδικών του χρόνων αποτελούν κομμάτια μιας εποχής που εξακολουθεί να τον συγκινεί. Θυμήθηκε, μάλιστα, τη μαγεία των πρώτων εμπειριών, όπως την πρώτη φορά που είδε χιόνι.
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε επίσης στη συλλογικότητα που χαρακτήριζε το ελληνικό θέατρο μετά τη Μεταπολίτευση, όταν δημιουργήθηκαν θεατρικές ομάδες και παραστάσεις με έντονο κοινωνικό προβληματισμό. Συγκρίνοντας εκείνη την εποχή με τη σημερινή, σημείωσε ότι η οικονομική κρίση και η τεχνολογική εξέλιξη επηρέασαν τη λειτουργία των θεατρικών ομάδων, ενώ η έμφαση μετατοπίστηκε περισσότερο στις ατομικές καριέρες και στην αναγνωρισιμότητα μέσω των κοινωνικών δικτύων.
Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν ο προβληματισμός του για τις αλλαγές στις ανθρώπινες σχέσεις και στην καθημερινή επικοινωνία. Ο Δημήτρης Καταλειφός στάθηκε στη διαρκή βιασύνη, στον καταιγισμό πληροφοριών και στη δυσκολία των ανθρώπων να αφιερώσουν ουσιαστικό χρόνο ο ένας στον άλλον.
«Αυτό που νοσταλγώ πιο πολύ ως ένας άνθρωπος του ’54 είναι ότι έχει δυστυχώς χαθεί η κοντινότητα μεταξύ των ανθρώπων», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Μάλιστα, περιέγραψε ένα προσωπικό παράδειγμα από την πρόσφατη γιορτή του, όταν έλαβε σχεδόν 100 γραπτά μηνύματα, αλλά λιγότεροι από τρεις άνθρωποι τον τηλεφώνησαν για να του ευχηθούν με τη φωνή τους.
Ανάμεσα στις πιο συγκινητικές αναμνήσεις που μοιράστηκε ήταν και ένα ταξίδι στη Χίο το 1975. Τότε αντίκρισε για πρώτη φορά τα φώτα της απέναντι μικρασιατικής ακτής, του τόπου καταγωγής του, τον οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε επισκεφθεί. Όπως αποκάλυψε, η εικόνα αυτή τον έκανε να δακρύσει.
«Η νοσταλγία έχει και κάτι που δεν το ελέγχουμε», ανέφερε, χαρακτηρίζοντάς την «μία γέφυρα τρομερά πολύτιμη».
Στη διάρκεια της καραντίνας, σε ηλικία 66 ετών, άρχισε να γράφει ποίηση, μια δημιουργική διαδρομή που οδήγησε στην έκδοση τριών ποιητικών συλλογών. Στη συζήτηση απήγγειλε, μάλιστα, ένα ποίημα αφιερωμένο στις παιδικές του αναμνήσεις.
Κλείνοντας, μίλησε για την αξία της ανάγνωσης και της γλώσσας, προτρέποντας τους νέους να διαβάζουν βιβλία, ιδιαίτερα σε μια εποχή κατά την οποία οι οθόνες απορροφούν μεγάλο μέρος της προσοχής.
Η αναφορά του στις αναμνήσεις του από την Νέα Σμύρνη ήταν μια υπενθύμιση ότι οι πόλεις δεν είναι μόνο οι δρόμοι και τα κτίριά τους. Είναι κυρίως οι προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων που μεγάλωσαν μέσα σε αυτές, οι εικόνες που κουβαλούν μέσα τους και οι αναμνήσεις που εξακολουθούν να κρατούν ζωντανές.
