Κλείστε τα κοτέτσια, οι αλεπούδες κατέβηκαν ως τη Νέα Σμύρνη
Έκανε γυμναστική στο Άλσος της Νέας Σμύρνης ο καλός φίλος και σπουδαίος φωτογράφος Γιώργος Κονταρίνης και εκεί, με τη φόρμα και ιδρωμένος, να σου και πετάγεται το θέμα! Όχι κανένας γνωστός που βγήκε να γίνει «θέμα». Μια αλεπού*. Κανονική, με την ουρά της και όλα της.
Πώς όμως να την πιάσει φωτογραφικά, αφού οι μόνες ώρες που δεν κουβαλάει τις μηχανές του είναι αυτές που αφιερώνει στη γυμναστική; Κι αυτά τα θέματα, ως γνωστόν, δεν σέβονται ούτε ρεπό ούτε προσωπική ζωή. Άρπαξε λοιπόν το τηλέφωνο που είχε αφήσει κοντά στην τσάντα και πρόλαβε να «πιάσει» την κυρά Μαριώ την ώρα που έτρεχε να κρυφτεί πίσω από τους θάμνους. Ο Γιώργος έκανε την άσκησή του και η αλεπού το ρεπορτάζ του.
Ναι, αλεπού στο Άλσος της Νέας Σμύρνης! Σε ένα μέρος που, για να φτάσεις με αυτοκίνητο, πρέπει να χωθείς κάτω από τη Συγγρού, να ξαναβγείς από πάνω, να περάσεις ένα σωρό φανάρια και, αν χάσεις τη στροφή, να γνωρίσεις καλύτερα το Παλαιό Φάληρο. Εκείνη έφτασε χωρίς πλοηγό και, το κυριότερο, χωρίς να ψάχνει πού θα παρκάρει.
Από πού ήρθε, δεν ξέρουμε. Δεν πρόλαβε ο Γιώργος να της πάρει συνέντευξη. Μπορεί, λέω εγώ, να την οδήγησε κάποια αρχαία μνήμη του είδους της, από τότε που εδώ υπήρχαν χωράφια και φωλιές. Μόνο που η μνήμη θα ήθελε μια ενημέρωση, γιατί στο μεταξύ χτίσαμε μερικές πολυκατοικίες.
Έχουμε δει φωτογραφίες με αλεπούδες σε συνοικίες κοντά στα βουνά της Αττικής. Αλλά εδώ μιλάμε για Νέα Σμύρνη. Θέλει θάρρος η κάθοδος, ειδικά αν περιλαμβάνει διάσχιση της Συγγρού. Εγώ πάντως, που έχω περισσότερα χρόνια στην Αθήνα, δεν θα το επιχειρούσα.
Υποψιάζομαι ότι πριν κατέβουν στην πόλη οι αλεπούδες συμβουλεύονται τα κοράκια. Τα συνδέει μια παλιά γνωριμία, από τα χρόνια του Αισώπου, έστω κι αν είχε μείνει μια εκκρεμότητα με κάποιο τυρί. Τα κοράκια έχουν εναέρια εποπτεία, ξέρουν πού υπάρχει πράσινο, πού περισσεύει φαγητό και ποιες ώρες αραιώνει η κυκλοφορία. Έναν χάρτη να της έκαναν, έφτασε.
Το ερώτημα είναι τι κάνει ο άνθρωπος που βλέπει ξαφνικά μια αλεπού μπροστά του. Γιατί λίγοι πια έχουν δει ζωντανή αλεπού. Ο ένας θα πει «τι περίεργο σκυλάκι», ο άλλος «τι μεγάλη ουρά έχει αυτή η γάτα» και ο τρίτος θα ανεβάσει φωτογραφία στην ομάδα της γειτονιάς: «Χάθηκε; Φαίνεται περιποιημένο».
Μέχρι να συμφωνήσουν τι ζώο είναι, εκείνη θα έχει περάσει στο επόμενο τετράγωνο.
Πάντως, όσοι διατηρούν κοτέτσια στη Νέα Σμύρνη —δεν γνωρίζω πόσοι είναι, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβει μια αυλή— ας ελέγξουν τις πόρτες τους. Η αλεπού δεν κατέβηκε υποχρεωτικά για τις κότες τους, αλλά δεν υπάρχει λόγος να της αφήσουν και ανοιχτή πρόσκληση.
Και μη στηριχτούν απολύτως στον σκύλο. Αν είναι από εκείνους που υποδέχονται κάθε επισκέπτη με την μπάλα στο στόμα, μπορεί να της κάνει και ξενάγηση. «Από δω ο κήπος, εκεί η αποθήκη, στο βάθος τα πουλερικά. Να σου φέρω το αφεντικό ή θα εξυπηρετηθείς μόνη σου;»
Αν πάλι τη δείτε στην είσοδο της πολυκατοικίας, δεν χρειάζεται ούτε πανικός ούτε να τη βάλετε μέσα να γνωρίσει τον διαχειριστή. Αφήστε της χώρο να φύγει. Μην αρχίσετε τα κεράσματα και τις προσκλήσεις στο μπαλκόνι, γιατί μετά θα μάθει τη διεύθυνση και θα έχουμε άλλα. Θα περιμένει στην πυλωτή, θα της βγάλετε όνομα και στην επόμενη συνέλευση θα συζητάτε αν δικαιούται κλειδί της εξώπορτας.
Αφήστε που, αν έχετε καναρίνια, δεν προβλέπεται να εγκρίνουν τη συγκατοίκηση.
Τέλος, επειδή ξέρω ότι το θέμα θα συζητηθεί και κάποιος θα βρεθεί να πει «να φύγει, να πάει αλλού», να της μηνύσουν ότι από τη δική μου πλευρά είναι καλοδεχούμενη. Αν αποφασίσει μόνη της να αλλάξει γειτονιά, ας εξετάσει τον Λόφο Σκουζέ ή τον Λόφο του Ίππιου Κολωνού. Για την Ακαδημία Πλάτωνος δεν αναλαμβάνω. Έχει πολύ κόσμο εκεί και θα πρέπει να εξηγεί κάθε τόσο τι απέγινε το τυρί που έπεσε από το στόμα του κόρακα.
Η κυρά Μαριώ στο Άλσος της Νέας Σμύρνης: έφτασε χωρίς πλοηγό, δεν έψαξε για πάρκινγκ και αρνήθηκε να κάνει δηλώσεις. Ο Γιώργος Κονταρίνης, πάντως, πρόλαβε να αφήσει τη γυμναστική και να σηκώσει το κινητό. Φωτογραφία: Γιώργος Κονταρίνης
