Η ανθρώπινη μανία

Δυστυχώς αυτό το τεύχος μάς βγήκε λίγο… μαύρο. Ο Φλεβάρης δεν πήγε και πολύ καλά και ο Μάρτης -γδάρτης και παλουκοκάφτης- μάλλον θα συνεχίσει να μας… γδέρνει. Πολλά τα αρνητικά νέα, τόσο στην περιοχή μας, όσο και στη χώρα και παγκοσμίως.

Αυτό που έχει σημασία όμως, δεν είναι το αρνητικό πρόσημο των γεγονότων – έτσι κι αλλιώς τα πάντα είναι περαστικά, τα πάντα κάνουν κύκλους. Το σημαντικό είναι πως όλος αυτός ο ζόφος δεν προκύπτει τυχαία. Είναι ως επί το πλείστον αποτέλεσμα ανθρώπινων επιλογών: ενός ανθρώπου, μιας ομάδας ανθρώπων, πολλών ανθρώπων, της ανθρωπότητας στο σύνολό της.

Δεν ξέρω αν πρέπει να ξεκινήσω από το μεγαλύτερο προς το μικρότερο ή αντιστρόφως. Από το τι γίνεται αυτήν στη στιγμή στον κόσμο και στη διεθνή πολιτική σκηνή, μέχρι το τι γίνεται στη μικρή μας Νέα Σμύρνη και στην προσωπική ζωή του καθενός μας.

Κι όμως όλα είναι αλληλένδετα κι όλα καθρεφτίζονται το ένα μέσα στο άλλο. Ένας άνθρωπος ας πούμε -οποιουδήποτε επιπέδου και «βεληνεκούς»- που νιώθει αδικημένος από τη ζωή ή απλώς ανικανοποίητος, συχνά αποφασίζει πως μόλις ξαναπάρει τα πράγματα στα χέρια του θα κάνει ό,τι -πιστεύει πως- κάνουν οι ευνοούμενοι, οι έξυπνοι και οι επιτυχημένοι:

• θα διατηρεί υποκριτικά καλές σχέσεις με όσους είναι από πάνω του και τους έχει ανάγκη,

• θα αποφασίζει, θα διατάζει, θα ταλαιπωρεί και θα καταπιέζει όσους είναι από κάτω του και

• θα βάζει στην τσέπη όσα περισσότερα μπορεί προσέχοντας να μην παρανομήσει εμφανώς και καταλήξει στη φυλακή.

Αυτός είναι ο μπούσουλας του μικροδιαβολάκου.

Αυτός και του Διαβόλου του ίδιου.

Ευτυχώς υπάρχει η Φύση, η δίχως θέληση κι επιθυμίες Φύση, με την αδιάλειπτη εναλλαγή των εποχών της, και να! ήδη! Αγνοώντας πέρα ως πέρα τα ανθρώπινα, μας φέρνει δειλά-δειλά την άνοιξη, την άνθιση των λουλουδιών, τον ήλιο, τη ζέστη, το Φως!

Κι όλα θα γίνουν πάλι εντάξει…

ΑΝ

Αν μπορείς να κρατάς την ψυχραιμία σου

όταν όλοι γύρω σου τα έχουν χαμένα

και κατηγορούν εσένα γι’ αυτό.

Αν μπορείς να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου

όταν όλοι σε αμφισβητούν,

αλλά και να δέχεσαι να σε αμφισβητούν.

Αν μπορείς να ονειρεύεσαι και να μην κάνεις τα όνειρα κύριό σου

Αν μπορείς να σκέφτεσαι και να μην κάνεις τις σκέψεις σου σκοπό

Αν μπορείς να αντιμετωπίζεις το θρίαμβο και την καταστροφή

και να φέρεσαι σ’ αυτούς τους δυο πλανευτές με τον ίδιο τρόπο

Αν μπορείς ν’ αντέξεις ν’ ακούσεις την αλήθεια πού ‘πες

διαστρεβλωμένη από ανθρωπάκια για να παγιδέψουνε χαζούς

Ή να δεις τα πράγματα, που τους αφιέρωσες τη ζωή σου, διαλυμένα

και να σκύψεις να τα ξαναφτιάξεις με φθαρμένα εργαλεία

Αν μπορείς να κάνεις μία στοίβα όλα σου τα κέρδη

και να τα ποντάρεις όλα σε μια γύρα

και να ξεκινήσεις πάλι απ’ το μηδέν

Και να μην βγάλεις άχνα γι’ αυτή σου τη χασούρα.

Αν μπορείς να αναγκάσεις την καρδιά σου, και το κουράγιο και τη δύναμη σου

να σε υπηρετούν, ενώ από καιρό έχουν χαθεί

και να «αντέχεις», όταν δεν έχει μείνει πια τίποτα άλλο

παρά μονάχα η θέληση, να τους φωνάζει «Αντέξτε!»

Αν μπορείς να μιλάς με τα πλήθη και να διατηρείς την αρετή σου

Ή να περπατάς με βασιλιάδες, χωρίς να πάρουν τα μυαλά σου αέρα

Αν ούτε αγαπημένος φίλος ούτε εχθρός μπορούν να σε πληγώσουν

Αν όλοι οι άνθρωποι μετράνε για σένα… αλλά κανείς πάρα πολύ

Αν μπορείς να γεμίσεις το κάθε ανελέητο λεπτό

με εξήντα δευτερόλεπτα αντάξια μιας μεγάλης πορείας

Τότε δική σου θα ‘ναι η γη κι ό,τι υπάρχει πάνω σ’ αυτήν

Και πάνω απ’ όλα… τότε θα είσαι Άνθρωπος...

Rudyard Kippling

Μετάφραση: Αλεξία Ηλιάδου