top of page

Η «Γενιά του Πολυτεχνείου» και ο μύθος της συναλλαγής με την εξουσία

πριν από 1 ώρα
διαβάστηκε 2 λεπτά

Οι εκπρόσωποι της «γενιάς του Πολυτεχνείου», λένε, αντάλλαξαν τη συμμετοχή τους στην κατάληψη του Πολυτεχνείου με δημόσιες θέσεις. Τι σημαίνει αυτό; Όταν συμμετείχαν στην κατάληψη υπολόγιζαν ότι κάποια στιγμή αυτό θα τους «απέδιδε» οφέλη και γι' αυτό το έκαναν;!



Η «Γενιά του Πολυτεχνείου»


Όσοι συμμετείχαν τότε, μόνο αυτό δεν -μπορούσαν να- είχαν στο μυαλό τους. Την ώρα της έντασης, του κινδύνου ακόμα και για τη ζωή του, είναι δυνατόν κάποιος να σκεφτόταν ότι αν μπω στο ρίσκο, αύριο-μεθαύριο (και μάλιστα χωρίς καν να διαφαινόταν πότε θα ερχόταν αυτό το αύριο-μεθαύριο), θα μπορέσω να το ανταλλάξω με κάποιο δημόσιο προνόμιο; Όσοι συμμετείχαν το έκαναν επειδή αυτό υπαγόρευε η συνείδησή τους, οι πεποιθήσεις τους, η αξιοπρέπειά τους.


Όταν ήρθε αυτό το «αύριο-μεθαύριο», κάποιοι από αυτούς συμμετείχαν στη δημόσια ζωή διεκδικώντας κομματικά ή άλλα αιρετά αξιώματα. Αυτό θεωρήθηκε ως «ανταλλαγή» της τότε συμμετοχής τους στο Πολυτεχνείο με κομμάτια εξουσίας. Βέβαια, αυτό δεν αποδόθηκε σε όσους έζησαν μια πιο «σιωπηρή» ζωή, ακολουθώντας μια επαγγελματική πορεία μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και έξω από κάθε υποψία «συναλλαγής».


Ας πάρουμε τις δύο αυτές επιλογές στην ακραία τους εκδοχή, όπως περίπου τις ανέφερα παραπάνω.


Αν, λοιπόν, όλοι -ΟΛΟΙ- οι συμμετέχοντας στο Πολυτεχνείο απείχαν από κάθε διεκδίκηση δημόσιου ή κομματικού αξιώματος, ακριβώς για να μην θεωρηθεί ότι εξαγοράζουν τη συμμετοχή τους με αξιώματα, τότε τις θέσεις αυτές (όσες, βέβαια, «αναλογούσαν» στους εκπροσώπους αυτής της γενιάς -ας παραβλέψουμε για την ώρα ότι «εκπρόσωποι» γενιών δεν υπάρχουν), τότε τα αξιώματα αυτά θα τα καταλάμβαναν όσοι ΔΕΝ συμμετείχαν στο Πολυτεχνείο!


Δηλαδή η αποχή από το Πολυτεχνείο θα μετατρεπόταν σε ...προσόν για την κατάληψη μιας δημόσιας θέσης, αφού θα απείχαν όλοι όσοι συμμετείχαν!


Δεν μπορεί όμως βάσει αυτού του κριτηρίου να αξιολογηθεί η στάση όσων συμμετείχαν στο Πολυτεχνείο και μετά ακολούθησαν διαφορετικές επιλογές για την πορεία της ζωής τους. Όσοι διεκδίκησαν κάποια δημόσια θέση, θα το έκαναν είτε συμμετείχαν είτε όχι στο Πολυτεχνείο, Και όσοι αποσύρθηκαν από τη δημόσια ζω,ή θα το έκαναν έτσι κι αλλιώς· γιατί αυτό υπαγόρευαν οι αντιλήψεις του καθενός για τη ζωή.


Σεβαστά όλα αυτά, όλα.


Αυτό βέβαια που κρίνεται στον καθένα -και όχι στη «γενιά»- είναι οι όροι που το κάνει και αυτό ποικίλει και φυσικά αξιολογείται. Όσοι πήραν την οδό της δημόσιας έκθεσης προβάλλοντας τις αγωνιστικές τους δάφνες, μπορεί να «ωφελήθηκαν» στην αρχή, αλλά, κατά κανόνα, αυτό δεν είχε διάρκεια αν δεν είχαν και τα ανάλογα προσόντα ώστε να παραμείνουν σε ένα βάθος χρόνου.


Δηλαδή, δεν θεωρώ, εξ ορισμού, μεμπτό το ότι κάποιος που μετείχε στο Πολυτεχνείο, διεκδίκησε δημόσια ή κομματική θέση. Ο καθένας κρίνεται ατομικά για το πώς το έκανε και ποια «προσόντα» προέβαλε.


Ο μέγιστος σεβασμός αξίζει σε όσους συνέχισαν τη ζωή τους, όπως περίπου τη φαντάστηκαν, και η συμμετοχή τους στο Πολυτεχνείο έμεινε μέσα τους ως αυτό που τότε επέβαλε η συνείδησή τους και η αξιοπρέπειά τους. Αντιθέτως, είναι τουλάχιστον ενοχλητική η «εξαγορά» της τότε συμμετοχής με θέσεις «αργομισθίας», σε κόμματα ή σε δημόσιους οργανισμούς -και υπάρχουν πολλά παραδείγματα.

Δημοσιεύθηκε: 18/11/2026 | 10:42

-

bottom of page